Nú er ég komin til ad vera... Hef verid a nogu flakki i sumar og ætla ad halda mig a klakanum i oakvedin tima, langan samt sennilega.
Þýskalandsförin var yndisleg, eins og ad koma heim aftur ad ymsu leiti. Svaf i minu gamla rumi, bordadi besta mat i heimi og gerdi fullt fullt a tessum stutta tima sem eg staldradi vid.
Numer eitt var nattlega ad hitta fjölskylduna og vinina aftur en numer tvö og þrju voru tonleikarnir ogleymanlegu a sunnudaginn... Þar voru 90.000 manns saman komnir til ad berja Robert Peter Maximilian Williams augum... Hann spiladi tvenna tonleika, laug og sunn og þeir sem leið sína lögðu til Hockenheim urðu svo sannarlega ekki fyrir vonbrigðum... Ekki skemmdi heldur fyrir að það rigndi ekki þrátt fyrir mikla skúri undanfarinna daga...
Mun aldrei gleyma þessu kvöldi... Hann er lang flottastur :)
Byrjaði að vinna í dag, skólasetning a mán. og svo allt á fullt á þrið. og þá kemur einmitt líka elskuleg systir mín heim í heiðardalinn...Get ekki sagt annað en að ég sé orðin nokkuð spennt fyrir þessu öllu saman...
Farin að sofa....

Af hverju er maður verstur þeim sem manni þykir bestur??